حدود یک ماه است که آب روستای جندابه قطع شده است. دریغ از یک قطره آب. در این میان خانواده هائی که مدتی دل خوش کرده بودند به آب لوله کشی و بسیاری از سیستم های آبرسانی ساختمان که تعویض شده بود و حالا با در دست گرفتن ظرف های آب از در و همسایه به گدایی می نشینند و یا مسیر چشمه کینو را طی می کنند آن هم با اخم و چشم غره های کشاورزان. از مسئولین آب و فاضلاب باید پرسید در کجا سراغ دارید که برای پاره ای از مشکلات که حتی با یک تلفن حل می شود مسئولین رده پائین اجازه دارند تا آب یک روستا را یک ماه قطع کنند. در صورتی که در شهر و روستاهای اطراف آن قطعی آب آن هم در خشکسالی امسال به ۴۸ ساعت نرسیده است. چه باید کرد با تشنگان مسلمان و مسئولین بسان اصحاب یزید. شاید این فریاد به جایی نرسد ولی لازم بود که گفته شود شاید گوش شنوایی هنوز باشد.