برای جمع آوری کمکهای مردم به هیئت رفته بودیم. به منزل حاج حسن بابایی که رسیدیم می دانستیم ایشان توان حرکت ندارند. برای عیادت ایشان وارد خانه شدیم. روی صندلی نشسته بود و با همان نشستن گرم از ما استقبال کرد. وقتی متوجه شد که برای هیئت ابوالفضل (ع) کار می کنیم اشک تو چماش حلقه زد. موقع رفتن کیسه کمکهای مردمی را رو چشماش گذاشته بود و های های گریه می کرد. دیدن اینکه یک پیر مرد که توان جسمی نداره و شونه هاش از گریه تکون تکون می خوره خیلی اثر بخش بود. سرخی چشماش ...... خداوند هر چه زودتر همه مریض ها خصوصاْ ایشون را شفا بده.