اهميت نماز

«ما ارغم انف الشيطان افضل من الصلاه فصلّها و ارغم انف الشيطان؛ هيچ چيزي چون نماز، بيني شيطان را به خاك نمي­مالد، پس نمازبگزار و بيني شيطان را به خاك بمال». 1

اين كلام از پاسخ هايي است كه از ناحيه مقدسه امام مهدي(عج) در جواب مسائل  جعفر بن محمد اسدي، صادر شده است.

نماز اول وقت

«ملعونٌ ملعونٌ من أخَّر الغداه الي ان تنقضي النجوم؛ از رحمت خدا دور باد، از رحمت خدا دور باد، كسي كه نماز صبح را تا موقعي كه ستارگان ناپديد بشوند، به تاخير بيندازد»2

اين حديث قسمتي از توقيعي است كه در جواب سؤال محمد بن يعقوب از ناحيه مقدسه رسيده­است. امام مهدي(عج) در اين  توقيع تأكيد فراواني بر نماز اول وقت مي­فرمايند­.

 در روايات ما وقت فضيلت نماز، همان اول وقت است كه از آن به «رضوان الله» تعبيرشده است. شايد فايده نماز اول  وقت اين باشد كه چون امام مهدي(ع‍ج) هم در اول وقت نماز مي خواند، به بركت نماز آن حضرت، خداوند نماز ما را هم قبول كند.

عمل به دستورات خدا

«من كان في حاجه الله عزوجل كان الله في حاجته؛ هر كس به دنبال مقصد خداوند عزوجل باشد، خداوند نيز برآورنده حاجت اوست.» 3

اين حديث را شيخ صدوق درضمن پيامي از امام مهدي(عج) به حليسي نقل مي­كند.

تعبير حاجت خداوند با توجه به بي­نيازي خداوند، مي­تواند مصاديق گوناگوني داشته باشد:

الف) خدمت به خلق و مردم؛ به اين معنا كه هر كس حاجت مردم را به جا آورد، گويا حاجت خداوند را به جا آورده است.

ب) مراد از حاجات الهي دستورهاي خداوند، اعم از اوامر و نواهي باشد كه مطيع آنها برآورده كنندة مقاصد الهي است.

ج) اگر انسان كاري را انجام دهد كه اجرايش مطلوب و خواسته خداوند باشد، خداوند نيز كار­هاي او را اصلاح مي­كند.

استغفار در حق ديگران

«لولا استغفار بعضكم لبعض لهلك من عليها؛ اگر طلب آمرزش برخي از شما براي ديگري نبود، تمام اهل زمين هلاك مي شدند.»4

امام مهدي(عج) در حديثي طولاني خطاب به فرزند مهزيار، شيعيان را به استغفار و دعا در حق يكديگر ترغيب مي­كند، زيرا از آثار و بركات آن، رفع عذاب از روي زمين و اهل آن است.

از اين حديث دو نكته استفاده مي شود:

الف) گناه، باعث هلاكت و عذاب مردم در همين دنيا مي­شود.

ب) استغفار سبب مغفرت است، خصوصا اگر در حق يكديگر باشد.

در قرآن كريم (انفال/33) آمده است كه : « خداوند آنان را درحالي كه استغفار مي­كنند هرگز عذاب نخواهد كرد»

حفظ اموال مردم

«فلا يحلّ لأحد أن يتصرّف من مال غيره بغير إذنه؛ براي هيچ كس جايز نيست كه بدون اجازه صاحب مال، در مالش تصرف كند».5

اين كلام بخشي از جوابي است كه حضرت در پاسخ به سؤالات اسدي ، مرقوم مي­دارند.

همانطور كه در قرآن كريم(نساء/29) آمده است كه« اموال خود را بين خودتان به باطل نخوريد»، از اين حديث استفاده مي­شود كه مال مسلمان نيز مانند آبرو و جانش بايد محفوظ باشد و ديگران نبايد چشم سويي به آن داشته باشند. كسي حق ندارد مال ديگري را به زور و به غير از راههاي شرعي مثل تجارت، بيع، ارث، اجاره و... به تصرّف خود در آورد.

برگرفته از:  شرح چهل حديث از حضرت مهدي)عج)، علي اصغر رضواني.

----------------------

پي نوشت:

1. كمال الدين، ج2، ص 520 ح 49؛ وسائل الشيعه ، ج4‍ ص 236 ح5033.

2. الغيبه طوسي، ص 271، ح 236 ؛ وسائل الشيعه، ج4، ص 201ح 4919.

3. كمال الدين، ج2‍ ص 493 ح 18؛ بحارالانوار ، ج51، ص 331ح 56.

4. دلائل الامامه ، ص 297.

5. كمال الدين ، ص 521، ح 49؛ وسائل الشيعه ج9، ص 540-541 ، ح

منبع مطلب