اینک صدایی به گوش می رسد، صدای پای رمضان، چه آرامبخش است این صدا، آهسته آهسته نزدیک مان می شود، صدایی که ریتم آهنگینش راهیان راه انبیا و سالکان مسلک اتقیا و جویندگان کیمیایی سعادت را راه یافته تر و پرهیزگارتر وسعادتمندتر می سازد.

صدایی که نسیم محبت معبود لایزال همچون نی، نوای دلنشین خویش را به گوش جان جویندگان و تشنگان مسیر حق می نوازد و حکایت جدایی ها را به دست نسیان می سپارد، دست دلدادگان را در دستان دلنواز معشوق راستین می اندازد.

دگرباره دستان پلی می شوند میان عرش و فرش تا طراوت و سرفرازی را از آستان احدیت طلب کنند.

رایحه خداجوی در هر کوی و برزنی به مشام می خورد و احساس جاودانه با خدا بودن در لحظه لحظه ها، شادی و سرور می آفریند و نوای جانبخش و دل نوازی که در سال یک بار به شیفتگان خویش مجال حضور و خدمت می دهد، روز به روز و لحظه به لحظه نزدیک تر می شود و با نزدیک تر شدنش، اخگرشوق دل های منتظرانش را هرچه بیشتر شعله ورتر می سازد و خستگان مسیر دوست را با نوید غنودن در خُنکای روح نواز خویش، جانی دوباره و نیرویی تازه می بخشد.

سیل برکات، سخاوت طبع و خوش معاملگی این تاجر تازه وارد، خریداران کالای رحمت، و طماعان کسب منفعت و معرفت را پیشاپیش به تکاپو و جنب و جوش واداشته است و همین است سر این که این روزها صحبت از نحوه استقبال از این عزیز به سفر رفته و لزوم حضور بر سر این خوان یغما نقل محافل و بحث داغ بازار خدا جویان و پارسایان است.

البته به حکم انصاف، حق هم همین است، آخر مگر نه این که رمضان بر دست و پای راهزنان دین و دل زنجیر می نهد و غارتگران ایمان را به بند می کشد، پهنه صاف و نیلگون آسمان عشق را برای کبوتران شیدا و مرغان مشتاق ایمن می کند، طرب خانه عشاق را با دستان مهربان و پر توانش به روی سوخته جانان می گشاید، همچون نسیم بهاری، پرده از روی دل افروز عروس غنچه بر می گیرد و گره از پیشانی دوستان بر می دارد و بر دل بی مهر بد عهدان و ناراستان می نهد! مگر نه این که همچون باغبانی امیدوار و دلسوز گردا گرد بوستان ایمان را حصار خار می کشد و باغچه مصفای تقوا را از علف های هرز رذایل می پیراید و در پای نهال خدا دوستی آب زلال تقوا و پرهیزگاری می ریزد، خورشید گرما بخش آرامش را برای نوازش و مراقبت از روح لطیف انسان فرا می خواند! باری، برخورداری از خدمات وحسنات این ماه مبارک، درگرو زمینه سازی قبلی، کسب قابلیت و داشتن عزم بهره وری است؛ زیرا در سخاوت عام رمضان و خدای رمضان اگر چه کوچک ترین تردید نمی توان کرد، اما بهره مندی از این خوان رنگین، مشروط و منوط است به آمادگی قلبی و داشتن اراده شرکت در مجلس مهمانی، و آنان که خود را برای حضور در این ضیافت حاضر نکرده و مزرعه خویش را قبلا آماده نکرده باشند، البته از این باران روح افزا و پربرکت نصیبی نخواهند برد.

آخر باران قرآن و پرتو رمضان چگونه در دل های سخت و سنگین و قلب های همچون سنگ، گل و سبزه به بار خواهند آورد؟! آیا برهنگی و ناسر سبزی کوه ها ونمک زارها را نمی توان ظلم و بی عدالتی باران بهار نامید؟! به تعبیر زیبای پیر رومی مرشد روشن ضمیر:

از بهاران کی شود سرسبز سنگ

خاک شو تا گل برویی رنگ رنگ

سال ها تو سنگ بودی دلخراش

آزمون را، یک زمانی خاک باش

بلی تا شجره خبیثه دل را با تیشه توبه و عزم راسخ قطع نسازیم و ریشه های موجود در آن را با پذیرش کامل ایمان نابود نکرده باشیم و رمضان را ( رم از آن ) ندانیم، انتظار داشتن شجره طیبه و خرمن پر محصول قلب سلیم، واقعا بی انصافی و نادانی است! رمضان عینا همچون خورشید است که با سخاوت و مساوات تمام دائما نور وگرمای خود را نثار همگان می کند، اما میزان دریافت و مقدار سهم هرکس از این عطای بی دریغ و بی تبعیض، کاملا به نوع موضع و رفتارخود او بستگی دارد.

بلی، رمضان ماه مهمانی خداوند فرا می رسد! تجدید پیمان بندگی با آفریدگار، شایسته است که با استقبال این مهمان عزیز، صفحه دل، به یاد خدا بیاراییم، چراغ قرآن در بیشه اندیشه بر افروزیم و با خضوع، دیدگان را جلایی بخشیم تا در دولت پر برکت رمضان با دلی مطمئن، اندیشه ای آسمانی و دیدگانی حق بین، حقیقت بندگی را بیابیم.

در رمضان، اوقات چه گران بها می شوند، همه مملویند از یاد خدا، ذکر و دعا و تسبیح و تقدیس ذات مبارک الهی.

شاید این رمضان آخرین رمضان عمرمان باشد، پس بکوشیم تا دوباره با دل های پاک به بارگاه الهی توبه کنیم، فرصت ها را قدر نهیم، در خود اندیشه کنیم، ساختار های ارتباطی با اطرافیان را بهبود و استحکام بخشیم، گنج محبت را که سرمایه ای تمام ناشدنی است، سخاوتمندانه تقسیم کنیم، از بینوایان و درماندگان غافل نشویم، به هوش باشیم که رمضان ماه نیایش و اجابت دعا است، پس دعا و نیایش را فراموش نکنیم.

با خانواده های مان مهربان ترشویم، کینه ها را بزداییم، از تعصب و تفرقه بپرهیزیم، در نگاه و اندیشه و بیان، خدا را فراموش نکنیم، دیگران را نیازاریم، آنقدر از رمضان توشه برگیریم که در دگر ایام سال، از راه نمانیم، و خلاصه آن گونه باشیم که اسلام و قرآن از ما می خواهد.