سلام
از اینکه دوباره پنجره ای به سوی سرزمین آبا’ و اجدادی گشوده شد خوشحالم
مدتی بود که این مثنوی تاخیر شد اما مجدد که این مجال را یافتم خوش می دارم که سطری را به ستونی بچسبانم به یاد دوستان و فراهم شدن امکان مکالمه
کتاب کم حجمی را از مرحوم قیصر امین پور خریدم با عنوان "دستور زبان عشق"
یکی از اشعارش خیلی به دلم نشست ، بد ندیدم برای آغاز آنرا بیاورم.

"سفر ایستگاه "

قطار می رود
تو می روی
تمام ایستگاه می رود

و من چقدر ساده ام
که سالهای سال
در انتظار تو
کنار این قطار رفته ایستاده ام
و همچنان
به نرده های ایستگاه رفته
تکیه داده ام