اشعار: مرحوم عبدالحسین صدرائی مشکنانی (شیخ صدرائی)

با تشکر از علی مردانی

ای دلبر خوش منظر وی رشک مه تابان                                                   برخیز بیارا قد چون سرو که در بستان

بردار صراحی بر یاد رخ جانان                                                                           شد موسم گل،مل ده پی پی تو به میخواران

                                            بر بای دل از دلدار هم هوش زهوشیاران

 ای ساقی مه سیما هنگام بهار آمد                                                            بشتاب سوی بستان چون صوت هزار آمد

دستی تو به ساغر کن ایام خمار آمد                                                                                     شد موسم فروردین اشار به بار آمد

                                                                               گلزار منقش شد از فرط گل الوان

 بشکفت شقایقها در طرف چمن یکسر                                                                             بگشود دهان غنچه ، مانند لب دلبر

آفاق معطر شد از بوی گل احمر                                                                        پر گشت دماغ جان از بوی عبیر تر

                                                                            عطار خجل گردد بگشاید اگر دکان

 مطرب بنواز این دم با نغمه خوش آهنگ                                                        دم در دم نی میدم زن چنگ به چنگ جنگ

ساقی تو بکن دستی بر ساغر مینا رنگ                                                                             در ده قدح چندی کز دل بزداید زنگ

                                                                                               شاید که زچشم دل بینیم رخ جانان

 ای دل تو چرا از غم اینگونه به تشویشی                                                          در دهر بسی باشد نوشی ز پی نیشی

بسیار غنی بوده استاندر پی درویشی                                                      بس دور شده نزدیک بس غیر شده خویشی

                                                                           بس وصل میسر شد با دوری بی پایان

بلبل ز فراغ گل بسیار مشوش شد                                                                                  چون عاشق شوریده در دهر بلاکش شد

از آتش و سوز از اشک در آب و در آتش شد                                          چون هجر رسید آخر هنگام وصالش شد

                                                     بر شاخه گل بنشست با نغمه خوش الحان

شد عقل و خرد حیران از مصلحت داور                                                                  تا چند بود پنهان از دیده ما دلبر

آن راهبر خلقان آن زاده پیغمبر                                                                آن پور شه مردان پنهان شده رو یکسر

                                                    رخ را زچه ننماید آن پادشه دوران

شد دیر پر از آشوب ای حجت یزدانی                                                                                      گردید جفا بسیار تا چند تو پنهانی

از دود جفا و جور عالم شده ظلمانی                                                                            پر شد ز ستم آفاق ای شاه تو می دانی

                                                      از ظلم قجر شد تار ای نور خداُ دوران

ای دست خدا مهدی هنگام هدایت شد                                                            ظلم و ستم اعدا از حد و نهایت شد

اشرار شده بسیار ایام عنایت شد                                                                        همت طلبیم از تو چون موسم همت شد

                                                                    هنگام ظهور آمد ای پور شه مردان

ادامه دارد.